زندگی صحنه یکتای هنرمندی ماست هرکسی نغمه خود خواند و از صحنه رود ...... صحنه پیوسته بجاست .
یارب مباد کز پا جانان من بیفتد

درد وبلای او کاش بر جان من بیفتد

من چون ز پا بیفتم درمان درد من اوست                     

درد آن بود که از پا درمان من بیفتد

یک عمر گریه کردم ای آسمان روا نیست

دردانه ام ز چشم گریان من بیفتد

ما هم به انتقام ظلمی که کرده با من

ترسم به درد عشق و هجران من بیفتد

از گوهر مرادم چشم امید بسته است

این اشک نیست کاندر دامان من بیفتد

من خود به سر ندارم دیگر هوای سامان

گردون کجا به فکر سامان من بیفتد

خواهد شد از ندامت دیوانه شهریارا

گر آن پری بدستش دیوان من بیفتد

 

 

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه هشتم اسفند 1386ساعت 20:27  توسط سمیه | 
در دیاری که در او نیست کسی                                      کاش یارب که نیفتد به کسی کار کسی

هر کس آزار من زار پسندید ولی                                    نپسندید دل زار من آزار کسی

آخرش محنت جانکاه به چاه اندازد                                  هر که چون ماه برافروخت شب تار کسی

سودش این بس که بهیچش بفروشند چو من

هر که با قیمت جان بود خریدار کسی

سود بازار محبت همه آه سرد است                                 تا نکوشید پی گرمی بازار کسی

غیر آزار ندیدم چو گرفتارم دید                                        کس مبادا چو من زار گرفتار کسی

تا شدم خوار تو رشگم به عزیزان آید                         بارالها که عزیزی نشود  خوار کسی

آن که خاطر هوس عشق و وفادار از او

بهوس هر دو سه روزیست هوادار کسی

گر کسی را نفکندیم بسر سایه چو گل                   شکر ایزد که نبودیم به پا خوار کسی    

شهریارا سر من زیر پی کاخ ستم                          به که بر سر فتدم سایه دیوار کسی

+ نوشته شده در  شنبه چهارم اسفند 1386ساعت 23:25  توسط سمیه | 
باز امشب ای ستاره تابان نیامدی                             باز ای سپیده شب هجران نیامدی

شمعم شکفته بود که خندد به روی تو                        افسوس ای شکوفه خندان نیامدی

زندانی تو بودم ومهتاب من چرا                                 باز امشب از دریچه زندان نیامدی

با ما سر چه داشتی ای تیره شب که باز                    چون سرگذشت عشق بپایان نیامدی

شعر من از زبان تو خوش صید دل کند                         افسوس ای غزال غزلخوان نیامدی

گفتم بخوان عشق  شدم میزبان ماه                         نا مهربان من تو که مهمان نیامدی

خوان شکر بخون جگر دست می دهد                         مهمان من چرا به سر خوان نیامدی

نشناختی فغان دل رهگذر که دوش                            ای ماه قصر برلب ایوان نیامدی

گیتی متاع چون منش آید گران بدست                       اما تو هم بدست من ارزان نیامدی

صبرم ندیده ای که چه زورق شکسته ایست                ای تخته ام سپرده بطوفان نیامدی

در طبع شهریار خزان شد بهارعشق

زیرا تو خرمن گل وریحان نیامدی

 

 

 

+ نوشته شده در  شنبه چهارم اسفند 1386ساعت 19:8  توسط سمیه | 
جوانی حسرتا با من وداع جاودانی کرد

وداع جاودانی حسرتا با من جوانی کرد

بهار زندگانی طی شدو کرد آفت ایام

بمن کاری که با سرو سمن باد خزانی کرد

قضای آسمانی بود مشتاقی ومهجوری

چه تدبیری توانم با قضای آسمانی کرد

شراب ارغوانی چاره رخسار زردم نیست

بنازم سیلی گردون که چهرم ارغوانی کرد

هنوز از آبشار دیده دامان رشک دریا بود

که ما را سینه آتشفشان آتشفشانی کرد

چه بود ار باز میگشتی به روز من توانایی

که خود دیدی چها با روزگارم ناتوانی کرد

جوانی کردن ایدل شیوه جانانه بود اما

جوانی هم پی جانان شدو با ما جوانی کرد

جوانی خود مرا تنها امید زندگانی بود

دگر من با چه امیدی توانم زندگانی کرد

جوانان در بهار عمر یاد از شهریار آرید

که عمری در گلستان جوانی نغمه خوانی کرد

+ نوشته شده در  شنبه چهارم اسفند 1386ساعت 18:54  توسط سمیه | 
مه من هنوز عشقت دل من فکار دارد

تو یکی بپرس از این غم که به من چکار دارد

نه بلای جان عاشق شب هجرتست تنها

که وصال هم بلای شب انتظار دارد

تو که از می جوانی همه سرخوشی چه دانی

که شراب نا امیدی چقدر خمار دارد

نه بخود گرفته خسرو  پی آهوان ارمن

که کمند ذلف شیرین هوس شکار دارد

مژه سوزن رفو کن نخ او ز تار موکن

که هنوز وصله دل دو سه بخیه کار دارد

دل چون شکسته سازم زگذشته های شیرین

چه ترانه های محزون که به یادگار دارد

غم روزگار گوروپی کار خود که ما را

غم یار بی خیال غم روزگار دارد

گل آرزوی من بین که خزان جاودانیست

چه غم از خزان آن گل که ز پی بهار دارد

دل چون تنور خواهد سخنان پخته لیکن

نه همه تنور سوز دل شهریار دارد

+ نوشته شده در  شنبه چهارم اسفند 1386ساعت 18:43  توسط سمیه | 
دوستان خوب وگرامییم سلام

حالتون چطوره؟

امیدوارم در زیر سایه ایزد منان خوب و خوش وخرم باشید

از اینکه به وبلاگ ما سر میزنید و مارو از نظراته پر مهرتون بهره مند میکنید  فوق العاده خوشحالم

دوستان عزیز من  به شعر و ادبیات خیلی علاقه مندم و به همین خاطر دوست دارم این وبلاگ بیشتر در مورد شعر و ادبیات باشد بخصوص از استادان بزرگ ایرانی همچون استاد خواجه حافظ شیرازی و استاد بزرگ شهریار و استادان بزرگ دیگر. البته همانطوری که میدونید اسم این وبلاگ روزگار جوانی هستش ومن دوست دارم بیشتر شعر ها در مورد جوانی  باشه آخه منم یه جوان ایرانیم و لبریز از شور جوانی

خودم نظرم اینه که  توی این وبلاگ راجع به جوانا و مشکلات و خواسته ها و آرزوهاشون بنویسم

من میخوام یه سری تحقیقات و مطالعات در این مورد داشته باشم .فکر میکنم شما دوستای خوب هم نظرتون مثبت باشه   اشتباه نکنید این وبلاگ همشم در زمینه  شعر نیست. شعر یه قسمتی از اونه.  ولی فعلا تا مطالب آماده میشه ترجیحا شعر جای خودشو باز کرده به نظر من این اشعار مخصوصا شعر های لسان الغیب و استاد شهریار به انسان یه حس وحال خوب میده من که لذت میبرم نمیدونم نظر شما چیه .عزیزان خوشحال میشم بهم یشنهاد بدید   انتقاد هم میذیریم   البته در صورتی که منطقی باشه.

با تشکر   از شما دوستای خوب و جوانهای با حال ایرانی

+ نوشته شده در  شنبه چهارم اسفند 1386ساعت 18:25  توسط سمیه | 
جوانی شمع ره کردم که جویم زندگانی را

بجستم زندگانیرا وگم کردم جوانی را

کنون با بار پیری آرزومندم که برگردم

بدنبال جوانی کوره راه زندگانی را

به یاد یار دیرین کاروان گمکرده را مانم

که شب در خواب بیند همرهان کاروانی را

بهاری بودو مارا هم شبابی وشکرخوابی

چه غفلت داشتیم ای گل شبیخون جوانی را

چه بیداری تلخی بود از خواب خوش مستی

که در کامم به زهرآلود شهد شادمانی را

سخن با ما نمیگویی الا ای همزبان دل

خدایا با که گویم شکوه بی همزبانی را

نسیم زلف جانان کو؟که چون برگ خزان دیده

بپای سرو خود دارم هوای جانفشانی را

بچشم آسمانی گردشی داری بلای جان

خدایا برمگردان این بلای آسمانی را

نمیری شهریار از شعر شیرین روان گفتن

که از آب بقا جویید عمر جاودانی را

 

                             

+ نوشته شده در  شنبه چهارم اسفند 1386ساعت 18:0  توسط سمیه | 

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا

                                                  بی وفا حالا که من افتاده ام از پا  چرا

نوشدارویی وبعد از مرگ سهراب آمدی

                                                      سنگدل این زودتر میخواستی حالا چرا

عمر ما را مهلت امروز وفردای تو نیست

                                                       من که یک امروز مهمان تو ام فردا چرا

نازنیناما به ناز تو جوانی داده ایم

                                                           دیگر اکنون با جوانان ناز کن با ما چرا

وه که بااین عمرهای کوته بی اعتبار

                                                              اینهمه غافل شدناز چون منی شیدا چرا

شور فرهادم بپرسش سر به زیر افکنده بود

                                                                     ای لب شیرین جواب تلخ سربالا چرا

ای شب هجران که یکدم درتو چشم من نخفت

                                                                       اینقدر با بخت خواب آلود من لالا چرا

آسمان چون جمع مشتاقان پریشان میکند

                                                                  در شگفتم من نمی پاشد ز هم دنیا چرا

در خزان هجر گل ای بلبل طبع حزین

                                                                   خامشی شرط وفاداری بود غوغا چرا

شهریارا بی حبیب خود نمیکردی سفر

                                                                    این سفر راه قیامت میروی تنها چرا 

 

+ نوشته شده در  جمعه سوم اسفند 1386ساعت 11:37  توسط سمیه | 
شباب عمر عجب باشتاب میگذرد                                   بدین شتاب خدایا شباب میگذرد

شباب و شاهدوگل مغتنم بود ساقی                                 شتاب کن که جهان باشتاب میگذرد

به چشم خود گذر عمر خویش می بینم                             نشسته ام لب جویی وآب میگذرد

به روی ماه نیاری حدیث زلف سیاه                                    که ابر از جلو آفتاب میگذرد

خراب گردش آن چشم جاودان مستم                                 که دور جام جهان خراب میگذرد

  به آب و تاب جوانی چگونه غره شدی                         که خود جوانی واین آب و تاب  میگذرد

به زیر سنگ لحد"استخوان پیکر ما                                  چو گندمی است که از آسیاب میگذرد




کمان چرخ فلک"شهریار درکف کیست؟

که روزگارچو تیر شهاب میگذرد

+ نوشته شده در  پنجشنبه دوم اسفند 1386ساعت 12:2  توسط سمیه | 

خجل شدم زجوانی که زندگانی نیست

بزندگانی من فرصت جوانی نیست

من از دو روزه هستی به جان شدم بیزار

خدای شکر که این عمرجاودانی نیست

همه به گریه ابرسیه گشودم چشم

در این افق که فروغی ز شادمانی نیست

به غصه بلکه به تدریج انتحار کنم

دریغ و درد که این انتحار آنی نیست

نه من به سیلی خود سرخ میکنم رخ وبس

به بزم ما رخی از باده ارغوانی نیست

ببین به جلد سگ پاسبان چه گرگانند

بجان خواجه که این شیوه شبانی نیست

ز بلبل چمن طبع شهریار افسوس

که از خزان گلشن شور نغمه خوانی نیست

 

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه یکم اسفند 1386ساعت 12:38  توسط سمیه | 
 
صفحه نخست
پست الکترونیک
آرشیو
عناوین مطالب وبلاگ
درباره وبلاگ
دوستان خوبم سلام
به وبلاگ روزگار جوانی خوش آمدید
خوشحال میشم که ما رو از نظراتتون بهره مند سازید
برای همه شما دوستان خوب آرزوی موفقیت وشادکامی دارم
متشکرم دوست حقیر شما

نوشته های پیشین
اسفند 1386
بهمن 1386
پیوندها
ایران 19
سودای دل
عاشقانه می پرستمت
 

 RSS

POWERED BY
BLOGFA.COM